O nas

Po śmierci ojca odbył podróż przez Drezno i Lipsk do Berlina, gdzie kontynuował studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Berlińskiego. W latach 1836–1838 uczęszczał również na wykłady z historii sztuki, muzyki, psychologii, poezji i logiki. Jego największą pasją stała się literatura – pisał artykuły o polskich zabytkach, tłumaczył wiersze serbskie, czeskie oraz „Manfreda” Byrona.

Wkrótce jednak poważna choroba płuc (gruźlica) zmusiła go do porzucenia studiów. Dla wielu młodych ludzi mogłoby to oznaczać załamanie, lecz Edmund właśnie wtedy odnalazł swoje powołanie. Wrócił w rodzinne strony i oddał się pracy społecznej na rzecz ludu wielkopolskiego. Zaangażował się w działalność Kasyna Gostyńskiego, zakładał czytelnie ludowe, promując oświatę, kulturę i moralność.

Podczas epidemii cholery w 1849 roku całkowicie poświęcił się opiece nad chorymi i osieroconymi dziećmi. W swoim domu w Grabonogu przygotowywał leki dla ubogich i sam je roznosił. W Gostyniu założył Instytut – sierociniec i szpitalik dla najuboższych.

W 1850 roku w Podrzeczu koło Gostynia powstała, z jego inicjatywy, pierwsza wiejska ochronka dla dzieci. Bojanowski opracował dla niej program wychowawczy i przygotowywał młode dziewczęta do pracy opiekuńczo-wychowawczej. Z czasem idea ta dała początek Zgromadzeniu Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny.

Pod koniec życia Edmund zapragnął zostać kapłanem. W 1869 roku wstąpił do Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Niestety, pogarszający się stan zdrowia uniemożliwił mu realizację tego marzenia. Arcybiskup Mieczysław Ledóchowski powiedział wówczas: „Jestem przekonany, że Bóg chce tego szlachetnego człowieka uświęcić w stanie świeckim.”

Po opuszczeniu seminarium zamieszkał na plebanii w Górce Duchownej, u swojego przyjaciela – ks. Stanisława Gieburowskiego. Pociechą była dla niego bliskość cudownego obrazu Matki Bożej Pocieszenia, czczonego w miejscowym kościele. Edmund Bojanowski zmarł 7 sierpnia 1871 roku w opinii świętości.

Proces beatyfikacyjny rozpoczął się wiele lat później. Etap diecezjalny zakończono w 1960 roku, a dokumenty przekazano do Rzymu. W 1972 roku sprawa została zakwalifikowana przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych jako „proces historyczny”. Na podstawie przygotowanej dokumentacji wydano dekret o heroiczności cnót Edmunda Bojanowskiego. Ponadto Kongregacja uznała za cud uzdrowienie z choroby nowotworowej osoby, za którą modlono się za jego wstawiennictwem.

Beatyfikacja Edmunda Bojanowskiego odbyła się 13 czerwca 1999 roku w Warszawie, a dokonał jej Papież św. Jan Paweł II.